اغلب پلی پروپیلن ها، به ویژه هوموپلیمر نوع ایزوتاکتیک آن ساختار نیمه بلورین دارد. حضور این نواحی بلورین در پلی پروپیلن می تواند  باعث افزایش سختی، خواص فیزیکی- مکانیکی، و نیز مقاومت در برابر حرارت محصول نهایی شود. با این حال نواحی بلورین با اندازه نسبتاً درشت در ساختار پلی پروپیلن منجر به تضعیف خواص نوری آن ونتیجتاً باعث کدری محصول نهایی می گردد، بطوریکه این کدری در محصول نهایی می تواند از تمایل مشتریان برای استفاده از این محصول در کاربردهای مختلف به ویژه صنعت بسته بندی بکاهد.

برای حل این مشکل و افزایش پتانسیل کاربرد پلی پروپیلن در صنایع مختلف، به ویژه صنعت بسته بندی و فیلم،  استفاده از مستربچ های شفاف کننده اهمیت ویژه ای یافته است.

به طور طبیعی پلی پروپیلن به آرامی بلورینه می شود و به شکل کریستالهای درشت در می آید. این کریستالها به طور کلی در اطراف ناخالصی های (نقص) طبیعی پلیمری به وجود می آیند که به این عمل هسته زایی (nucleation) گفته می شود. در غیاب مستربچ شفاف کننده اندازه کریستالهای پلی پروپیلن در هنگام سرد شدن بزرگتر از طول موج نور مرئی شده و همین امر باعث پراکندگی نور و مات شدن پلیمر می شود. با این حال استفاده از مستربچ های شفاف کننده سیبا پلیمر کبیر باعث افزایش نرخ هسته گذاری و همچنین افزایش سرعت بلورینگی در ساختار پلیمر می گردد. بنابراین کریستالهای با اندازه کوچکتر از طول موج نور مرئی در واحد حجم بیشتر تشکیل می شود بطوریکه نور مرئی از آنها عبور کرده و پلیمری شفاف حاصل می گردد.